(Door Piet Jansen op 22.03.26 Radio Oost)
Het is vandaag precies 486 dagen geleden dat het kerkasiel in de Open Hof in Kampen begon. De familie Babayants uit Oezbekistan woont vanaf toen in een voormalig jeugdhonk van die kerk. Stel je even voor: je al meer dan 11.500 uur niet in vrijheid buiten de kerk kunnen bewegen.
Toen de vader en moeder met hun vier kinderen daar op hun verzoek onderdak kregen, is er in de kerk een kerkdienst begonnen die tot op dit moment doorgaat. 24 uur per dag. Omdat er continue een viering is mag er volgens de wet niemand binnenkomen om de familie uit het kerkgebouw te halen.
Deze familie is namelijk, zoals we dat noemen, uitgeprocedeerd en moet het land verlaten.
Waarom doen ze dat dan niet? Om de simpele reden dat ze niet voor niets zijn gevlucht uit Oezbekistan en omdat hun vier kinderen helemaal in Nederland geworteld zijn. Ze zijn hier al ongeveer 12 jaar! De jongste twee zijn zelfs in ons land geboren.
2500 vrijwilligers uit het hele land maken het mogelijk dat de viering in de kerk dag en nacht door kan gaan. Gelovigen en ongelovigen doen eraan mee.
Ik ben er ook al heel wat keren geweest. ’s Morgens vroeg, overdag, ’s avonds of in de nacht.
Het is een heel bijzondere ervaring om daar te zijn. Maar je gaat wel met een dubbel gevoel naar huis. Wat fijn dat je een steentje kunt bijdragen. Maar ook: wat triest dat jij weer naar buiten kunt, terwijl de familie Babayants in de kerk moet blijven.
Het gaat niet alleen om deze familie, maar om zo’n 400 in Nederland gewortelde asielkinderen. Die hier langer en soms al veel langer dan 5 jaar zijn.
“Ze wisten toch dat ze ons land moeten verlaten nadat hun asielaanvraag is afgewezen?” zo wordt soms gezegd.
Dat wisten ze inderdaad, maar de ouders van al die 400 kinderen wisten ook dat je in Nederland tegen een afwijzing in beroep kunt gaan. En wie zou dat, al dan niet gestimuleerd door een advocaat, niet doen als je niet voor niets gevlucht bent?
Na het vorige kinderpardon in 2019 is gezegd dat dit niet weer zou mogen voorkomen. Procedures zouden worden versneld en aangepast.
Maar daar is niets van terecht gekomen. En weer zitten er meer dan 400 kinderen in de situatie dat ze ons land, dat hun land is geworden, dreigen te worden uitgezet.
Zelfs als je ouders zou verwijten dat ze na een afwijzing steeds weer in beroep zijn gegaan, dan nog is het mijns inziens heel onrechtvaardig daarvoor de kinderen te straffen. Door ze uit te zetten naar een voor hen onbekend land, terwijl ze helemaal in Nederland geworteld zijn.
Er wordt vaak gesproken over niet alleen een streng maar ook rechtvaardig asielbeleid. Maar is dit rechtvaardig? Kinderen ontwortelen en hen naar een land sturen dat hun land niet is? Om over ‘barmhartig’ maar niet te spreken.
Daarom zetten zoveel mensen zich in voor het kerkasiel. Hopend en biddend dat onze nieuwe regering gaat inzien dat in ieder geval nog één keer een kinderpardon nodig is. En dat de asielprocedures heel snel zodanig moeten worden aangepast dat asielkinderen, die geen recht hebben om hier te blijven, hier niet kunnen wortelen.
Verzetten al die honderden, duizenden die zich inzetten voor het kerkasiel in Kampen zich niet tegen de overheid?
Zou kunnen zijn, maar of dat zo is of niet: soms kun je en mag je niet anders. Het gaat om mensen, om kinderen!
Het kerkasiel is geen vorm van politiek bedrijven. Het is een roep, een schreeuw om aandacht voor de schadelijke gevolgen van uitzetting van in Nederland gewortelde kinderen.
Met velen wil ik me hiervoor blijven inzetten. Omdat medemenselijkheid, omdat naastenliefde dat van ons vraagt. Omdat we niet alleen met de mond Jezus willen volgen, maar ook met de daad.
Piet Jansen
Nijverdal
