Nachtwacht: Hans Voerman

De doorgaande dienst gaat 24-7 door, ook in de laatste uren van de nacht. De nachtelijke uren worden gevuld door een team van helden, samen zijn ze de ‘nachtwacht’. Hans meerdere keren per week in Open Hof te vinden. Hans gaat vaak voor en is ouderling van de wijkgemeente. Wat maakt dat hij opstaat voor gewortelde kinderen?

(verteld door Hans Voerman)

De nacht heeft een eigen dynamiek, die heel inspirerend kan zijn. Met twee of drie mensen in de kerk ervaar je dan een spirituele verbinding, versterkt door het donker buiten. Maar ’s ochtends vroeg, als er meestal meer mensen zijn, is het ook inspirerend. Je komt vaak dezelfde mensen tegen, dezelfde vrijwilligers. Ik ga zo’n twee keer per week voor, meestal vaak aan de randen van de nacht: van middernacht tot twee uur, of van zes tot acht ’s morgens. Een korte nacht vind ik niet erg, maar ik kan minder goed tegen een gebroken nacht.

Bij de Open Hof ben ik ouderling en hoofd van het pastoraal team. Ik ben geen theoloog, maar voor mijn pensioen was ik leraar Godsdienst en Levensbeschouwing. Als lid van de kerkenraad van de Open Hof  heb ik de start van het kerkasiel gesteund, dus ik voel mij in die zin ook verantwoordelijk. We moeten de dienst gaande houden, en als ik dat af en toe ’s nachts moet doen is dat voor mij bijzaak.

Voor de vieringen laat ik mij inspireren door de tijd van het jaar, toen we vorig jaar begonnen waren zaten we bijvoorbeeld in de Adventsperiode. Maar ik heb ook aandacht besteed aan de 80^e sterfdag van theoloog Dietrich Bonhoeffer in april. Soms gebruik ik een aflevering van het tv programma ‘De Verwondering’ van KRO-NCRC. In de ochtend is er vaak een vast groepje, daarin we zijn de afgelopen weken het boekje ‘De kwestie Job’ gaan lezen, over onder meer de vraag hoe je kunt blijven bidden als God ver weg lijkt. In januari, na Advent en Kerst, gaan we daarmee verder

Ik probeer altijd met de mensen in gesprek te komen. Daarbij zorg ik er wel voor dat alle gesprekken liturgisch ingekaderd worden, door een startlied, gebed, het vaste asielgebed voor de familie Babayants en een slotlied. De sfeer van de dienst nodigt mensen uit iets van zichzelf te laten zien. Iemand die regelmatig kwam, maar die wat verlegen leek, begon op een avond haar levensverhaal te vertellen waarin nogal wat moeiten en zorgen zaten. Het werd een bijzondere dienst, in het bijzonder voor haar zelf. En de kerk is ook veranderd, naast pastoraal zijn we nu meer naar buiten gericht, meer diaconaal.