(Interview door Saskia Bolt)
Na bijna 500 dagen kerkasiel zien we nog steeds nieuwe gezichten in de Open Hof. Nu was het de beurt aan de Protestantste Gemeente te Winkel. Tien gemeenteleden en voorganger kwamen vanuit Noord-Holland naar Kampen om samen vier uur een viering te houden. Gemeentelid Siep Rienstra vertelt.
“ Mijn zwager, die predikant is in Leeuwarden, vertelde over het Kerkasiel in Kampen. Het verhaal en de bewogenheid werkte aanstekelijk. Samen een dienst houden in de Open Hof riep enthousiasme op in onze gemeente. We zijn maar een kleine gemeente, een afvaardiging van 10 mensen is groot. Dat zegt iets over wat het in ons raakt.
Het programma hebben we met de werkgroep pastoraat voorbereid. Het was een dienst die we ook in ons eigen gebouw hadden kunnen houden, maar om onderdeel te zijn van een doorlopende viering, geeft zo’n speciaal gevoel.
Dat begon al bij binnenkomst. Een warme kerk, waar de koffie voor je klaarstaat en vrijwilligers je welkom heten. Je maakt kennis met de vorige groep. Een kaars die plechtig wordt overgedragen. Dat we deel uitmaken van een grotere gemeenschap, een grotere kerk en een club mensen die zegt: we willen deze familie en alle gewortelde kinderen een thuis bieden geeft zoveel energie. Omdat het je niet doet voor jezelf, maar voor een ander die geen kant op kan. De kaart van Nederland die bij de ingang van de kerk hangt met daarop alle plaatsen waar mensen vandaan komen om van zich te laten horen is indrukwekkend. Deze beweging is zo groot. We geven samen een signaal af dat er een oplossing moet komen voor deze familie.
We zongen lied 280: De liefde voert ons naar het huis. Om dat te zingen en tegelijkertijd te voelen was heel bijzonder. We willen liefdevol om de familie Babayants heen staan. Ze zitten in zo’n schrijnende situatie. We kunnen er met ons verstand niet bij dat zij niet in Nederland mogen blijven. Het voelt alsof deze mensen bij ons land horen.
De tijd was te kort om ons hele programma af te draaien. We willen vaker komen en dan met meer mensen. Maar liever is het niet meer nodig en mag de familie in Nederland blijven.
Ik ga zelf ook voor in kerkdiensten en ga erover vertellen. Zo lang wij erover praten, blijft het vuurtje branden en de beweging groeien.”
