Ariana kan al heel lang niet naar school. Daarom ontvangt ze onderwijs aan huis. Voor het vak Nederlands schreef ze een eigen geschreven tekst over een onderwerp dat haar aan het hart gaat. Lees hier wat Ariana zelf schrijft:
Ik ben Ariana, 15 jaar, en ik woon in de kerk Open Hof in Kampen samen met mijn familie. Hier voelen we ons veilig, omdat er continu diensten worden gehouden, 24 uur per dag. We hebben geen vrijheid en mogen niet naar buiten. Soms vergeet ik dat er een buitenwereld bestaat; dat voelt spannend en onzeker. Maar dat betekent niet dat we ons niet kunnen vermaken. Mijn zusje en ik volgen school, krijgen les van lieve docenten, brengen tijd door met onze familie en vinden kleine manieren om plezier te hebben. Het is niet makkelijk, maar dit is hoe wij nu leven en dat moeten we accepteren.
Leven in onzekerheid
Elke dag in het kerkasiel voelt anders. Soms zijn er fijne momenten, zoals school of spelen met vrienden, maar vaak voelt het alsnog moeilijk om zo verder te gaan. We wachten tot we naar buiten mogen. Onze vrijheid ruilen we in voor veiligheid, omdat we in 2024 door de politie zijn opgepakt en naar een detentiecentrum werden gebracht. Lange muren, camera’s overal… je voelt je soms als een crimineel, ook al ben je dat niet.
Het is zwaar om niet te weten wat er gaat gebeuren. Na 11 jaar in Nederland proberen we te integreren en toekomstplannen te maken, maar soms vraag je je af: kunnen wij die plannen ook echt waarmaken?
Kleine momenten van licht
Soms zijn er kleine momenten van geluk, ook al mogen we niet naar buiten. Bijvoorbeeld, een keer hebben we samen met mijn familie een spelletje gespeeld en gewoon gelachen. Voor even voelde alles iets lichter en kon ik vergeten dat alles zo onzeker is. Dat soort momenten geven hoop dat er ook betere dagen komen. Er is zoveel steun voor ons. Al die mensen die hierheen komen om ons veilig te houden, ontroeren me enorm. Dat gevoel is met geen woorden te omschrijven. Mijn familie en ik zijn hen heel dankbaar. Het motiveert ons om verder te gaan. Met z’n allen.
Niet de enige
Ik ben niet de enige. In Nederland zijn er meer dan 400 gewortelde kinderen die in onzekerheid leven, zoals ik. Je groeit op met het omgaan met spanning, het verhuizen van AZC naar AZC (asielzoekerscentrum) en het missen van een veilig thuis. Dit raakt niet alleen ons, maar ook onze dromen voor de toekomst.
Hoop op een dag
Al met al is het belangrijk dat mensen begrijpen hoe zwaar het kan zijn om als kind op jonge leeftijd zo op te groeien. Hopelijk krijgen we op een dag een veilig en zeker thuis, zodat we iets goeds aan het land kunnen geven of doen, onze dromen kunnen volgen en eindelijk leven zoals andere kinderen van onze leeftijd. Dat zei ik al sinds ik klein was. Mijn ouders en broer staan klaar om te werken. Wij willen alleen maar het goede. Worden we ooit gezien als mensen met gevoelens, en niet als nummers op een lijst voor deportatie? Wij blijven wachten. Op de dag die straalt!
Prachtig Ariana.
Heel mooi!
Heel mooi! Ik wens met jou dat het moment dat jullie veilig naar buiten kunnen nu snel komt.
Lieve Ariana,
Die kerkdiensten, dat doen we met liefde en plezier, niet alleen omdat we jullie intussen hebben leren kennen als echt heel aardige mensen, jullie allemaal, alle zes, maar maar misschien ook wel omdat we ons schamen voor onze regering, voor een deel van de mensen in ons land.
Jouw tekst geeft daar extra verdieping aan. Natuurlijk wist mijn verstand dat het heel zwaar moet zijn voor jullie, nu weet mijn hart het ook weer beter dan tot nu toe. En… een compliment voor je Nederlands.
Geen wonder. Wat mij betreft ben je gewoon een Nederlands meisje in een buitengewone situatie. Dat is niet jullie schuld. Het is onze schuld.
Het spijt me. Veel liefs en groetjes.
Ariana, ik heb bewondering voor je mooie teksten die zo goed verwoorden wat er in je om gaat. We blijven met jullie hoop houden en ons in De Open Hof en daar buiten inzetten dat er voor de in Nederland gewortelde kinderen een pardon komt. Hou vol we blijven jullie steunen!