Op 6 maart hield de PKN wijkgemeente De Open Hof een speciale gemeenteavond, over het kerkasiel dat inmiddels richting de 500 dagen gaat (op eerste Paasdag!). Ook iedereen van buiten die betrokken is bij het kerkasiel was uitgenodigd. Zo’n tweehonderd mensen waren aanwezig om de familie Babayants – ook in de zaal – een hart onder de riem te steken, samen te zingen en informatie te delen.
Een kleine peiling van predikant Kasper Jager liet zien dat ongeveer de helft van de aanwezigen niet uit Kampen kwam, wat laat zien dat het kerkasiel vanuit heel Nederland gesteund wordt. Van de aanwezigen die wél uit Kampen kwamen was de overgrote meerderheid lid van de Open Hof gemeente. De lokale vrijwilligers zijn belangrijk, bijvoorbeeld wanneer er op korte termijn een gat in het rooster moet worden gevuld.
Oud geworden
De avond begon met het zingen van een aantal liederen die sinds de start speciaal voor het Kerkasiel zijn geschreven, waaronder ‘Laat ze blijven’ van Trijntje Oosterhuis, met daarin de zin. Overheid, doe niet zo verbeten / Maak een beter, liever Nederland. Die oproep, tegen verbetenheid en voor zachtheid, was een rode draad door de avond.
Daarna vertelden vader Aleksandr Babayants en zoon Aram kort hoe het met de familie gaat. ‘Wij putten onze kracht uit ons geloof in God’, zei zowel Aleksandr als Aram. Vader Aleksandr benadrukte dat het kerkasiel ook een ‘teken van hoop’ is voor ons land. De pakweg 2500 vrijwilligers die hebben bijgedragen laten zien dat de zachte krachten er wel degelijk zijn.
Voor Aram is belangrijk dat zijn zusjes Ariana, Amelia en Aleksa nu veilig kunnen slapen. ‘Het gaat goed, maar het kan beter. Wat mij pijn doet is dat de kleintjes oud zijn geworden. Dat hoort niet. Het is moeilijk dat we ons leven niet in eigen hand hebben, en steeds moeten wachten.’ Maar, benadrukt hij: ‘Ons krijg je niet zo gemakkelijk kapot!’
Vervolgens kreeg Herman Stomphorst het woord. Hij was in de eerste maanden de organisator die alles heeft opgezet, inclusief de Haagse lobby. ‘Het voelt soms als een tijd in de woestijn, zoals de veertig dagen waarin Jezus vastte, of de tocht van het volk Israël naar het beloofde land.’ Hij noemt het ‘schrijnend’ dat de kwestie van gewortelde kinderen niet is opgelost, maar ook andere schrijnende dossiers zijn blijven liggen.
Fundamentele menselijkheid
Het vorige kabinet deed daar niets mee, maar in de nieuwe Tweede Kamer liggen de verhoudingen toch iets anders, aldus Stomphorst: ‘Het geluid van zachtheid klinkt nu ook in Den Haag. Men ziet in Kampen dat de zachte krachten met veel zijn.’ Er is goede hoop dat er Kamerleden naar de Open Hof komen om zich te laten informeren.
Op dit moment is stille diplomatie belangrijk, maar tegelijkertijd is het belangrijk dat de zachte krachten hun stem laten horen. De oproep aan alle aanwezigen is dan ook: blijf vertellen over wat hier gebeurt! Want het kerkasiel gaat over meer dan gewortelde kinderen, het gaat ook over fundamentele medemenselijkheid.
Ten slotte nam Kasper Jager het woord. Hij benoemde en beantwoorde een aantal vragen die over het kerkasiel klinken. Allereerst: houden we het wel vol? Wel, dat kan, zolang er draagkracht is. Het kerkasiel begon omdat de Open Hof voelde: ‘Dit moeten wij doen’ en dat is nog steeds zo.
Meer tijd voor het kerkasiel
Een andere vraag is of het kerkasiel niet ten koste gaat van andere kerkelijke activiteiten. Het korte antwoord daarop is ‘nee’. Natuurlijk moet er tijd gemaakt worden voor zulke activiteiten. En bovendien levert de doorlopende viering voor het kerkasiel ook veel op, benadrukt Jager.
Een derde vraag is of een andere gemeente het niet zo kunnen overnemen, om zo de lasten te verdelen. Nee, zegt Jager, het zou slecht zijn voor de familie Babayants om weer aan een nieuwe omgeving te moeten wennen. ‘Bovendien zal dezelfde groep mensen uit het hele land het blijven dragen.’ Over de familie gesproken, kunnen we hen dit lange kerkasiel wel aandoen? Ook dat is een terechte vraag, aldus Jager, maar hij stelt dat het alternatief – uitgezet worden naar Oezbekistan – erger is dan opgehokt zitten in de kerk. ‘En,’ benadrukt Jager, ‘Het is de keuze van het gezin zelf om te blijven.’
Een persoonlijke vraag was hoe moet het verder moet als Kasper Jager op 12 april met pensioen gaat? Wel, dan legt hij zijn werk als predikant gewoon neer. ‘Maar iemand zei al tegen mij: dan heb je nog meer tijd voor het kerkasiel!’
Ontsteek een lichtend vuur
Ten slotte waren er nog een aantal vragen uit de zaal. Bijvoorbeeld hoe het gaat met het rooster van de doorlopende dienst. Dat is soms moeilijk, erkent Jager, vooral voor de nachten. Maar hij dient als ‘vangnet’ voor als er een gat valt, en in de loop van het kerkasiel is het aantal keren dat hij zo moest inspringen niet toegenomen. En is er steun van de PKN en de Raad van Kerken? Jazeker, aldus Jager, we hebben volledige steun van hen. Stomphorst vult aan: ‘Ze doen ook veel voor ons achter de schermen.’
Op de vraag hoe de financiering van het kerkasiel gaat, zegt Stomphorst dat daar op dit moment geen zorgen over zijn. ‘En als dat wel gebeurt, laten we het weten!’ De laatste vraag is over hoe we het kerkasiel onder de aandacht kunnen brengen rond de verkiezingen van 18 maart. Stomphorst: ‘Er over praten werkt altijd. Maar onze focus is nu op de landelijke politiek.’
Aan het begin van de bijeenkomst had iedere bezoeker een kaars gekregen. Aan het eind van dit deel van de doorlopende dienst werd het licht van de Paaskaars over al die kaarsen verspreid, onder het zingen van het Taizélied ‘Als alles duister is’, met daarin de regel ‘Ontsteek dan een lichtend vuur’. Met het delen van het licht spraken alle ruim 200 aanwezigen hun voortdurende steun uit voor de familie Babayants en alle andere gewortelde kinderen Dat is deze avond zeker (weer) gebeurd.
