Mart van de Veeweij en Lucia Basemans uit Rosmalen verzorgen regelmatig diensten in een verzorgingshuis. Nadat ze twee keer waren aangewipt in de Open Hof besloten ze op twee achtereenvolgende dagen een blok te vullen.
‘We kenden het kerkasiel Kampen omdat de predikanten van onze kerk in Den Bosch er twee keer zijn voorgegaan’, vertelt Lucia. Zij werkt in de gehandicaptenzorg, Mart werkte 44 jaar in het onderwijs, waar hij als scheikundedocent ook het vak levensbeschouwing gaf, en zet zich nu in als vrijwilliger bij hun kerk. Toen ze in december naar een kerstconcert in Workum gingen, wipten ze op de heenreis even aan in Kampen. Op de terugreis deden ze dat nog een keer. Mart: ‘We zijn geen predikant, maar toen we er waren hoorden we dat dit geen voorwaarde was om een dienst te leiden.’
Daarop besloten ze om eind februari op twee achtereenvolgende dagen een blok te vullen. Tussendoor bezochten ze Kampen. Mart: ‘Een voorvader van mij heeft ooit een binnenvaartschip gekocht van de werf aan de Veerweg in Kampen. Wij verbleven in een B&B daar vlakbij.’ Lucia kende Kampen ook nog van vroeger, ‘toen we hier elk jaar kwamen met de Schooldagen. Het was een leuk weerzien.’
Voor de diensten konden ze terugvallen op materiaal dat ze eerder gebruikten in het verzorgingshuis. Mart hield een ‘Huub Oosterhuis’-dienst. ‘Ik las de teksten van een lied voor, en draaide dat lied dan van cd. Omdat ik mij verder niet met liturgie bezig hoefde te houden kwamen de teksten extra goed binnen bij mij.’
Lucia had er rekening mee gehouden dat ze met z’n tweeën zouden zijn. ‘Maar het was een komen en gaan van mensen, heel bijzonder.’ Ze was ook onder de indruk van het grote aantal vrijwilligers dat meedraait. Het gaf haar wel een dubbel dat de familie Babayants al zo lang binnen zit. ‘Dat kan toch niet goed zijn, zeker niet voor de kleine meisje.’
‘Je kunt op twee manieren naar het kerkasiel kijken’, aldus Mart. ‘Vanuit de politiek, wat kunnen we daar nog van verwachten? Of meer theologisch, dat heeft mijn voorkeur: dan zie je gewoon mensen in verdrukking, en volgens de Bijbel moet je dan naast die mensen gaan staan.’ ‘En we komen zeker nog een keer terug’, besluit Lucia.
