(ds. Kasper Jager)
Vandaag donderdag 5 maart schuilen Aleksa, Amelia, Ariana, Aram, Karina en Aleksandr Babayants 469 dagen bij ons in Open Hof. Nog maar 31 dagen tot Pasen. Op Eerste Paasdag duurt de doorgaande viering van het kerkasiel dus precies 500 dagen. Om 14.00 uur brandt de Tafelkaars dan precies 12.000 uur.
Ariana en Amelia kunnen al heel lang niet naar school. Daarom ontvangen ze onderwijs in Open Hof. Voor het vak Nederlands schreef Ariana een tekst over haar leven in Open Hof met als titel “Tussen Muren en Dromen” (https://kerkasielkampen.nl/ariana-tussen-muren-en-dromen) Een aantal citaten hieruit:
Ik ben Ariana, 15 jaar, en ik woon in de kerk Open Hof in Kampen samen met mijn familie. Hier voelen we ons veilig, omdat er continu diensten worden gehouden, 24 uur per dag. We hebben geen vrijheid en mogen niet naar buiten. Soms vergeet ik dat er een buitenwereld bestaat; dat voelt spannend en onzeker. Maar dat betekent niet dat we ons niet kunnen vermaken. Mijn zusje en ik volgen school, krijgen les van lieve docenten, brengen tijd door met onze familie en vinden kleine manieren om plezier te hebben. Het is niet makkelijk, maar dit is hoe wij nu leven en dat moeten we accepteren.
Soms zijn er kleine momenten van geluk, ook al mogen we niet naar buiten. Bijvoorbeeld, een keer hebben we samen met mijn familie een spelletje gespeeld en gewoon gelachen. Voor even voelde alles iets lichter en kon ik vergeten dat alles zo onzeker is. Dat soort momenten geven hoop dat er ook betere dagen komen. Er is zoveel steun voor ons. Al die mensen die hierheen komen om ons veilig te houden, ontroeren me enorm. Dat gevoel is met geen woorden te omschrijven. Mijn familie en ik zijn hen heel dankbaar. Het motiveert ons om verder te gaan. Met z’n allen.
In Nederland zijn er meer dan 400 gewortelde kinderen die in onzekerheid leven, zoals ik. Je groeit op met het omgaan met spanning, het verhuizen van AZC naar AZC (asielzoekerscentrum) en het missen van een veilig thuis. Dit raakt niet alleen ons, maar ook onze dromen voor de toekomst. Hopelijk krijgen we op een dag een veilig en zeker thuis, zodat we iets goeds aan het land kunnen geven of doen, onze dromen kunnen volgen en eindelijk leven zoals andere kinderen van onze leeftijd. Dat zei ik al sinds ik klein was. Mijn ouders en broer staan klaar om te werken. Wij willen alleen maar het goede. Worden we ooit gezien als mensen met gevoelens, en niet als nummers op een lijst voor deportatie? Wij blijven wachten. Op de dag die straalt!
Lees hier haar volledige verhaal
