(em. ds. Kasper Jager)
Komende maandag 21 september schuilt het gezin Babayants een jaar en tien maanden in Open Hof. Hun leven speelt zich dan al 665 dagen af binnen de muren van ons kerkgebouw. Ze mogen naar buiten, ze kunnen naar buiten en ze willen heel graag naar buiten. Maar dat doen ze niet, ze durven het niet, omdat het buiten de kerk voor hen niet veilig is.
Om Aleksa, Amelia, Ariana, Aram, Karina en Aleksandr veilig te houden, waken wij al 16.000 uren onafgebroken over hen. Dag en nacht vieren wij, bidden wij, zingen wij, musiceren wij, bezinnen wij ons, zijn wij stil en ontmoeten wij elkaar. Samen houden we de vlam van de Tafelkaars en daarmee het vuur van geloof, hoop en liefde brandende in Open Hof.
Is het kerkasiel een gebed zonder eind? Wij denken van niet! De Raad van State bevestigde deze zomer wat wij in Kampen al vanaf het begin van het kerkasiel zeggen: kinderrechten gelden ook voor kinderen van asielzoekers. Daar heeft ook de politiek zich toe te verhouden.
Wij zijn hoopvol en zelfs voorzichtig optimistisch dat het einde van het kerkasiel en een (t)huis in Nederland voor het gezin Babayants en alle gewortelde kinderen en hun ouders in zicht komt. Is het niet via de politiek, dan waarschijnlijk via de rechter. Op hoop van zegen!
