“Zachtheid in een harde wereld”
Hoe voelt het om 48 uur lang niet naar buiten te kunnen? Uit nieuwsgierigheid en betrokkenheid sloot Joris Linssen zich twee etmalen op in het Kerkasiel. Niet alleen om zelf te ervaren wat die beperking met je doet, maar ook om op te trekken met vrijwilligers die het Kerkasiel dag en nacht draaiende houden. Nu hij weer buiten staat zegt hij: “Ik ben opnieuw geraakt door zoveel zachtheid, bescheidenheid en loyaliteit.”
“Het idee van opgesloten zitten benauwde me, daarom wilde ik het ervaren”, zegt Joris. Het binnen zitten wás de eerste uren ook benauwend. “Je bent dan veel bezig met dat je er niet uit kunt. Natuurlijk is dat geen vergelijking met de familie die hier al duizenden uren zit, maar ik heb nu wel een indruk van hoe claustrofobisch dat is. Ik zie Ariana voor het raam zitten, omdat ze wil zien wat jongeren van haar leeftijd aan het doen zijn. Ik merk dat Aleksa zo jong is dat ze geen herinnering meer heeft aan buiten zijn. Buiten is voor de familie een soort sprookjeswereld geworden. Hoe schrijnend is het dat je niet naar buiten kunt terwijl het zo dichtbij is en je het continu kunt zien!
Bubbel
En ik, ik heb het voorrecht om zomaar erin te gaan én er weer uit te stappen. Ik ben de participerende journalist. En ik zie de familie aan de ene kant van de deur, in hun privédomein waar alleen intimi komen. En aan de andere kant, die warme liefdevolle bubbel van vrijwilligers en voorgangers. Om hier zoveel zachtheid te ontmoeten, terwijl de wereld buiten steeds verder verhardt is uniek en geeft energie.
En natuurlijk vergat ik soms ook even waarom ik hier ben en dat ik ‘opgesloten’ zat. Bij de tafeltennis sessies met Aleksandr en Aram bijvoorbeeld. Of als je aan het poolen bent. Of bij de heerlijke door Karina klaargemaakte maaltijden, waarbij we zo gezellig gekletst hebben. En die ontspanning hebben zij ook nodig, want het is enorm zwaar. Ik ben zo onder de indruk van hun doorzettingsvermogen en positiviteit, want ze hebben geen idee hoe en wanneer deze beproeving gaat eindigen.
Helden
Ik ben hier vaak genoeg geweest, maar ik had nu de gelegenheid om mee te maken hoe de nachten gaan. Als vrijwilliger in de nacht zorg je voor de koffie, bewaak je het fort en zit je ook bij de diensten. Er was een predikante uit Friesland die regelmatig voorgaat in de nacht. Ze heeft de familie nog nooit ontmoet. Ze was stellig: daar gaat het ook niet om. Het gaat erom dat je het mede mogelijk maakt. En dan de mensen die altijd de gaatjes vullen, dat zijn ook helden. Ze gooien hun plannen aan de kant om hier ’s nachts of overdag bij te springen. Ik ben opnieuw geraakt door de bescheidenheid. De mensen hier zijn zo principieel, moedig en loyaal.
In de nacht zijn er veel gesprekken, het gaat diep en je hebt de tijd. Ik ging zelf ook voor en trof iemand die nog nooit bij het Kerkasiel was geweest. Hij woont nota bene twee straten verderop. Het gesprek ging over toeval. Ik ben zelf bij toeval bij het Kerkasiel terecht gekomen. Toeval is voor mij als een trein die voorbij komt, je kunt hem zien en instappen of voorbij laten rijden.
Fenomeen
Ik heb inmiddels een documentaire over het Kerkasiel gemaakt, een theatershow en door deze 48 uur ben ik er nog dieper in geraakt. Het is een historisch fenomeen, een Kerkasiel dat zo lang duurt. Buiten groeit de hardheid en binnen leeft de zachtheid. Hier maakt iedereen een praatje met iedereen, het is ook heel gezellig. Het is echt een Open Hof, iedereen is welkom. De gesprekken hier zitten gelijk op een dieper niveau. Een praatje maken is ook wat de samenleving nodig heeft. Je ziet mensen opbloeien. En het doet de vrijwilligers goed dát ze helpen. Want goed doen brengt jezelf ook veel.
Geen alternatief
En ondertussen blijft de trein doorgaan. Je kunt niet meer stoppen. En niemand weet waar dit heen gaat. Het is een idiote situatie. Mensen gaan soms over hun grenzen heen, maar ze slepen elkaar er doorheen. En er is geen alternatief. Want gewortelde kinderen een thuis in Nederland bieden is te belangrijk om er de brui aan te geven.”
Na 48 uur blijft onbeantwoord: hoe gaat het verder met de familie? En: hoe houden we deze zachte krachten vast als het voorbij is? Joris: “Alles zal anders gaan dan we nu denken, maar niemand weet hoe.”
