(em. ds. Kasper Jager)
Vandaag donderdag 1 oktober bieden wij in Open Hof 97 weken kerkasiel aan Aleksa, Amelia, Ariana, Aram, Karina en Aleksandr Babayants. Maar helpt het kerkasiel de familie Babayants wel? Deze vraag stond gisteravond centraal in de aflevering ‘De kinderen van het kerkasiel’ van de EO-documentaire ‘Dit is de kwestie’. Terug te zien op de website van de NPO.
Op zondag 4 oktober is Aleksa jarig en wordt zij 5 jaar. Komende zaterdag 3 oktober organiseren wij voor haar een groot feest in Open Hof. Speciaal voor de kinderen toveren wij de kerkzaal om in een springparadijs, inclusief een springkussen, stormbaan, spelletjes en lekkernijen. Het feest begint om 11.00 uur en eindigt rond 16.00 uur. Jij komt toch ook?
Onlangs ontvingen wij een bemoedigend bericht uit Zuid-Korea. Het was al te lezen in de groepsapp van het kerkasiel. Maar ook via deze nieuwsbrief wil ik het bericht graag met jullie delen als bemoediging voor het werk dat wij doen:
Lieve broeders en zusters van de Open Hof in Kampen,
Hartelijke groeten uit een kleine kerk in Seoul, Zuid-Korea. Wij zijn de Glory Presbyterian Church, een kleine christelijke gemeenschap die probeert naast mensen te staan die kwetsbaar zijn, buitengesloten worden of vaak naar de rand van de samenleving worden gedrukt.
Onlangs hoorden we over jullie kerk en over het onderdak dat jullie het gezin Babayants bieden. We hoorden ook dat jullie al zoveel maanden dag en nacht de kerkdienst gaande houden, zodat dit gezin veilig kan blijven. Jullie verhaal heeft ons diep geraakt. Al wonen we ver weg, we willen dat jullie weten dat er in Korea een kleine kerk is die aan jullie denkt, voor jullie bidt en in de geest naast jullie staat.
Wat jullie doen, heeft ons opnieuw laten nadenken: Wat voor kerk zijn wij geroepen te zijn? Jullie kerk heeft ons eraan herinnerd dat de kerk niet alleen een plek is waar mensen samenkomen om te vieren. Het kan ook een plek zijn waar iemand onderdak vindt, waar kwetsbare mensen beschermd worden en waar geloof moed, mededogen en daden wordt.
Door jullie getuigenis worden we herinnerd aan het soort kerk dat Jezus van ons vraagt te worden. Misschien wordt de echte kracht van een kerk niet gemeten aan de grootte van de gemeente, het gebouw of de invloed, maar aan de vraag of ze bereid is naast één gezin te gaan staan wanneer dat gezin nergens anders meer kan staan. Jullie lange en trouwe kerkdienst is voor ons meer geworden dan een kerkdienst. Het is een boodschap geworden. Een boodschap die zegt: “Je bent niet alleen.”
Tegen het gezin Babayants willen we ook zeggen dat er aan de andere kant van de wereld mensen zijn die jullie verhaal kennen en voor jullie bidden. We bidden dat de dag komt waarop jullie niet langer in de kerk hoeven te blijven voor bescherming, en waarop jullie kinderen zonder angst kunnen leven, leren, dromen en vrij rondlopen.
En aan iedereen in de Open Hof, voorgangers, vrijwilligers, muzikanten, gemeenteleden en iedereen die meedoet aan deze bijzondere kerkdienst: dank jullie wel. Dank dat jullie ons laten zien dat geloof mensen kan beschermen. Dank dat jullie ons eraan herinneren dat vieren solidariteit kan worden. En dank dat jullie een kleine kerk in Korea helpen om scherper te zien hoe de kerk van Jezus Christus er in onze tijd uit kan zien.
Weet dat we blijven bidden voor de Open Hof en voor het gezin Babayants. Al liggen er duizenden kilometers tussen ons, in gebed en in hoop staan we naast jullie. Moge God jullie kracht geven als jullie moe zijn, moed als de weg lang lijkt, en hoop tot de dag dat dit kerkasiel niet meer nodig is.
Met diep respect, dankbaarheid en verbondenheid,
Glory Presbyterian Church, Seoul, Zuid-Korea.
