Met ongeveer 200 mensen vanuit het hele land verzamelden we ons weer voor het hek bij Detentiecentrum Zeist. Ditmaal staan we stil bij de kinderen en hun ouders voor wie we in de afgelopen jaren een extra wake hebben gehouden. De namen van Hamlet en Areg, Anisa, Kokowil en Nimota, Aram, Ariana, Amelia en Aleksa, Isaac, Sarah en Rejoice, Hamoudi, Omar, Hassan en Joulia klinken weer. We horen hoe het hen nu vergaat.
Anisa is de eerste die samen met haar ouders verblijfstatus heeft.
Het gezin van Isaac is uitgezet naar Nigeria en ook over hen horen we met regelmaat nieuws. Ze hebben het zwaar.
De andere gezinnen zijn nog in afwachting, en zo zoomen we in op het gezin Babayants.
Zij verblijven nu 1 jaar en 9 maanden in het jeugdhonk van de Open Hof in Kampen. Het kerkasiel biedt bescherming tegen opnieuw een uitzetting naar dit detentiecentrum. Wij kunnen niet begrijpen wat dit betekent voor Aram, Ariana, Amelia en Aleksa, zo vat ds. Kasper Jager het samen. Aan het einde van zijn bijdrage vertelt Kasper hoe Ariana samen met moeder Karina geïnterviewd is voor het blad Vriendin, vanwege haar 16de verjaardag. Op de vraag: wat zou je tegen minister van Asiel en Migratie, minister Bart van den Brink willen zeggen, zegt Ariana: Nooit meer mag een kind in dit detentiecentrum (hier achter ons, dit hek, zo zegt Kasper) weer opgesloten worden. Nooit meer hier! We voelden haar intensheid, van Ariana, het ging door merg en been, bij ons hier staande voor het hek. We konden niet anders meer dan zingen: We shall overcome, I do believe, someday and today.
(Simone Visser, 6 september 2026)
