In het Nederlands Dagblad verscheen een artikel met een ogenschijnlijk neutrale vraag: heeft de familie Babayants hun asielverblijf zélf gerekt door procedure op procedure te stapelen? Het is een vraag die in politiek Den Haag gretig wordt herhaald, zeker in CDA kringen. Nog los van het feit dat de gebruikte procedures legaal zijn, is het de verkeerde vraag. En het is hoog tijd dat dat hardop gezegd wordt.
De juiste vraag luidt: wat hebben de kinderen Babayants misdaan?
Kinderen zijn geen bijproduct van hun ouders
Aram, Ariana, Amelia en Aleksa Babayants zijn opgegroeid in Nederland. Zij spreken Nederlands, gaan naar Nederlandse scholen, hebben Nederlandse vrienden en kennen Nederland als hun thuis. Zij hebben geen procedures gestapeld. Zij hebben hier gewoon geleefd.
Artikel 3 van het VN-Kinderrechtenverdrag stelt onomwonden dat het belang van het kind een eerste overweging moet zijn bij alle beslissingen die kinderen raken. Niet een overweging. De eerste. Artikel 8 waarborgt het recht van het kind op zijn of haar identiteit en wortels. Artikel 9 beschermt kinderen tegen scheiding van hun gezin. Dit zijn geen zachte wensen. Het zijn harde verplichtingen.
Toch wordt het belang van de kinderen consequent ondergeschikt gemaakt aan de vraag of de ouders procedureel correct hebben gehandeld. Alsof kinderrechten vervallen zodra een ouder een juridische stap zet die de overheid niet welgevallig is.
Rechtvaardig: voor wie?
CDA-leider Bontenbal schrijft dat voor de overheid niet naastenliefde, maar rechtvaardigheid het leidende principe moet zijn. Maar rechtvaardigheid naar wie? Een kind dat twaalf jaar in Nederland heeft gewoond, op school heeft gezeten, taal en cultuur heeft geabsorbeerd, een leven heeft opgebouwd. Dat kind ontwortelen is niet rechtvaardig. Dat is ontwrichtend, traumatiserend en in strijd met de internationale normen waaraan Nederland zich heeft gecommitteerd.
Organisaties als ChildSupporto en Defence for Children werken dagelijks met deze kinderen. De psychische schade bij gedwongen terugkeer is reëel en langdurig. Rechters erkennen de impact, en toch worden kinderen teruggestuurd. Dat is geen rechtvaardigheid. Dat is bureaucratische blindheid voor de menselijke werkelijkheid.
De Raad van Kerken voegt daaraan toe: rechtvaardigheid en barmhartigheid staan in de christelijke traditie niet tegenover elkaar. Rechtvaardigheid zonder oog voor het concrete leed van een kind is niet rechtvaardig, het is procedurele correctheid. Open Hof in Kampen laat al bijna 600 dagen zien dat een mens meer is dan zijn dossier.
125.000 kaarten. Één boodschap.
Afgelopen dinsdag werden 125.000 handgeschreven kaarten aangeboden aan de Tweede Kamer. Niet om de asielprocedure te ondermijnen, maar omdat duizenden mensen begrijpen wat politici weigeren te zeggen: hier gaat het om kinderen. In 2019 werden ruim 600 gewortelde kinderen via een kinderpardon gered. Diezelfde politieke wil ontbreekt nu volledig.
Kamerlid Straatman zei in een reactie: ‘Op het moment dat kinderen hier mogen blijven, blijven de ouders ook. Daarvan gaat een verkeerde prikkel uit.’ Deze redenering instrumentaliseert kinderen als middel in een afschrikkingsstrategie. Dat is moreel verwerpelijk én in strijd met het Kinderrechtenverdrag, dat verbiedt dat kinderen worden gestraft voor de daden van hun ouders.
Wat wij vragen
Wij vragen geen algemeen pardon en geen eindeloze procedures. Wij vragen dat het belang van het kind, zoals vastgelegd in het Kinderrechten Verdrag, wordt verankerd in de vreemdelingenwet en nu wordt nageleefd. Nederland is dat internationaalrechtelijk verplicht.
Wij vragen dat politici ophouden de vraag of ouders slim hebben geprocedeerd te gebruiken om kinderrechten te omzeilen. Wij vragen dat de Tweede Kamer gehoor geeft aan die 125.000 handgeschreven kaarten. Niet als sentimenteel gebaar, maar als serieuze roep om rechtvaardigheid. Echte rechtvaardigheid. De rechtvaardigheid die begint bij het meest kwetsbare dat er is: een kind dat nergens anders thuis is dan hier.
– verkeerde vraag
– juridische misleiding
– bestuurlijke nonsens, genante kletsica
– bureaucratische blindheid
– procedurele correctheid als dekmantel voor levensbeschouwelijke schijnwaarheid, om niet te zeggen: lafheid
– de morele verwerpelijkheid van een gevoelloze redenering die van kinderen gereedschap maakt
– en omdat het gaat om kinderen die je gebruikt om ouders te treffen waar je anders niet bij kunt neem ik het voor eigen rekening om woedend te zijn over wat naar mijn persoonlijk inzicht grenst aan sociale verwording, zo u wilt: pervertering.
Wat een ronduit slecht, héél slecht voorbeeld van bestuurders voor de samenleving.
En wat een ijzersterk stuk.
amen!!!
bij de doop van jezus math 3 wordt zijn levensprogramma in het woord gerechtigheid samen gevat: “zo betaamf t ons gerechtigheid te vervullen”
en dan ook nog math 25 in de “bergrede “ van Aantjes bij de oprichting van t CDA
Helemaal mee eens. Zeer correct en duidelijk de werkelijkheid weergegeven. Dat is pas rechtervaardigheid. CDA stelt ons hierin ZEER teleur. Waar is haar medemenselijkheid in dezen??
Jurjen en Janna Jellema, vrijwilligers kerkasiel.
Uitstekende, goed onderbouwde reactie op deze situatie. Met name de uitspraak: ‘rechtvaardigheid gaat voor barmhartigheid’ sloeg bij mij in als een bom. Ooit hanteerden we de term ‘gerechtigheid’, in vele bijbelverhalen te lezen als een hoge deugd. Onze wetten moeten daarop gebaseerd zijn, door niet alleen een haalbaarheid-, of nuttigheidstoets op de wet, regel of afspraak, maar ook een ethische toets, zodat mensen (elk mens) tot haar of zijn recht kan komen. (In poëtischer taal ‘terecht kan komen’, rechtop, vrij).
Rechtvaardigheid gaat over wat eerlijk is en ‘juist’ geacht wordt. In onze gepolariseerde samenleving, waar het recht van de sterkste veel terrein wint, is dit een wankele basis, want subjectief te gebruiken.
Goed dat er tegengeluiden komen op deze interpretatie, voorkomend uit politiek gewin. De Raad van Kerken heeft, ondanks de secularisatie, nog steeds een positie in te nemen. Liefst LUID EN DUIDELIJK.
Beste Herman,
Met dit artikel raak je precies de kern. Je slaat de spijker recht op z’n kop!
Dit kan niet vaak genoeg gezegd en geschreven worden!
Volledig eens met de inhoud van het artikel. Ik zou juist zeggen tegen de christelijke partijen, met name het CDA, dat zij juist in het voetspoor van Jezus Christus zouden moeten handelen die niet alleen over barmhartigheid en naastenliefde sprak maar dit daadwerkelijk ook uitvoerde, nu zelf ook moeten uitspreken!
Kinderen/mensen zet je niet als ‘afval’ bij het ‘vuil’! Met andere woorden, neem verantwoordelijkheid als rechtvaardigheid ter harte!!
Duidelijk en treffend statement. Geen woord Spaans bij. Het gaat om de integriteit van het Kind. Wie Kerst viert, kan niet anders dan dit onderschrijven. Ook een politicus kan niet anders dan dat. De scheiding van rechtvaardigheid en barmhartigheid is een belegen misvorming van een gezonde Tweerijkenleer, een christenpoliticus onwaardig. Kom op, Henri, wees zo aardig als je overkomt en zo dapper als je zelf bepleit!
Zouden Henry Bontenbal en anderen, niet net zo handelen als het om de toekomst van hun kinderen gaat?
Hoe kun je een politiek die kinderrechten niet erkent “rechtvaardig” noemen. Volgens mij is dit “kromvaardig”.
Ik die een dringend appèl op het Christen-Democatisch Appèl om te handelen zoals Christus zou doen in dit geval…
Herman, jouw artikel daarentegen doet recht en is te beschouwen als “rechtvaardig”.
“Ik die” moet “ik doe” zijn..
Helemaal eens. De familie moet natuurlijk toegelaten worden want de kinderen zijn gewoon Nederlanders door het langdurig verblijf en enkele kinderen zijn hier zelfs geboren en spreken vloeiend Nederlands