Oproep Esther Stomphorst: “Bescherm kinderen met asielbeleid!”

Lieve mensen van Harte welkom en ontzettend goed dat u er bent!

Arina: Zeventien jaar oud. Tien jaar in Nederland.

Princes: Zestien jaar oud. Elf jaar in Nederland.

De broertjes Havannus en David: Twaalf jaar in Nederland.

Roberto, Gurgun en Gayana: Veertien jaar in Nederland.

En zo kan ik nog heel lang doorgaan..

Dit zijn niet zomaar namen voor mij. Ik ken hun namen, maar ik weet ook wie zij zijn. Ik ken hun verhalen. Hun dromen. Hun angsten. Hun talenten. Hun vrienden. Hun scholen. Hun favoriete vakken. Hun toekomstplannen.

Nederlandse kinderen. Behalve op papier.

Kinderen die hier zijn opgegroeid. Die hier naar school gaan. Die hier hun vrienden hebben gemaakt. Die hier hun leven hebben opgebouwd. Kinderen die zingen op school feesten, sporten bij de lokale club, huiswerk maken aan de keukentafel en dromen over hun toekomst.

Kinderen die geen enkele keuze hadden in de omstandigheden waarin zij hier terecht kwamen, maar die wel verantwoordelijk worden gehouden voor keuzes die hun ouders ooit maakten.

Ik sta al sinds 2012 naast deze kinderen en hun gezinnen. Ik volg hen in hun hoop en in hun wanhoop. Ik luister naar hun verhalen. Ik probeer hen echt te zien.

En wat zij mij vertellen, raakt mij iedere keer opnieuw.

Ze vertellen over de angst om opgepakt te worden. Over slapeloze nachten. Over het gevoel nergens bij te horen. Over de onzekerheid die als een schaduw over hun jeugd hangt. Over de vraag die geen enkel kind zou moeten hoeven stellen:

“Mag ik blijven in het land dat voor mij thuis is?”

Inmiddels weten wij wat uitzetting met gewortelde kinderen doet. En inmiddels weet ook de politiek dat. Niemand kan nog zeggen: “Dat wisten we niet.”

De rapporten zijn er.

De onderzoeken zijn er.

De wetenschappelijke bewijzen zijn er.

Sterker nog: we zouden inmiddels heel Den Haag kunnen behangen met rapporten die aantonen wat langdurige onzekerheid, uitsluiting en gedwongen vertrek doen met kinderen. Rapporten die laten zien dat kinderen hierdoor ernstige en soms onherstelbare schade oplopen in hun ontwikkeling.

Wij weten het. De politiek weet het. En toch gebeurt het nog steeds.

Nog steeds worden kinderen geconfronteerd met situaties die geen enkel kind zou mogen meemaken.

Nog steeds worden kinderen in detentie geplaatst. Nog steeds worden kinderen in de vroege ochtend opgehaald door een politiemacht. Terwijl de rest van Nederland nog slaapt, wordt hun wereld op zijn kop gezet. Geen kans om afscheid te nemen van hun klasgenoten. Geen laatste dag op school. Geen afscheid van hun vrienden. Geen afscheid van hun thuis in het AZC, de plek waar zij jarenlang hebben gewoond. Geen tijd om herinneringen mee te nemen. Geen mogelijkheid om hun leven hier op een waardige manier af te sluiten.

Van het ene moment op het andere worden zij losgerukt van alles wat voor hen vertrouwd en veilig is. Wij zouden dit niet accepteren voor onze eigen kinderen. Waarom accepteren wij het dan wel voor deze kinderen? Kinderen die hier zijn opgegroeid. Kinderen die hier naar school gaan. Kinderen die hier hun toekomst zien. Wat zegt het over ons als samenleving wanneer wij weten welke schade dit veroorzaakt en het toch laten gebeuren? Dat is waarom wij vandaag hier staan. Niet omdat we vragen om medelijden.

Niet omdat we vragen om een uitzondering. Maar omdat we vragen om rechtvaardigheid. Omdat we vragen om menselijkheid. Omdat we vragen om beleid dat kinderen ziet als kinderen. Vandaag worden 120.000 handgeschreven kaarten aangeboden aan politici.

120.000 kaarten.

120.000 stemmen.

120.000 mensen die zeggen: kijk niet weg.

Want achter iedere kaart schuilt een mens. Een buurvrouw. Een klasgenoot. Een docent. Een vriend. Een vrijwilliger. Een grootouder. Mensen uit alle delen van onze samenleving die begrijpen wat hier op het spel staat. En vandaag denken wij in het bijzonder aan de familie Babayants. Een gezin dat voor duizenden Nederlanders een gezicht heeft gegeven aan wat geworteld zijn werkelijk betekent. Hun verhaal staat niet op zichzelf. Hun verhaal staat voor al die andere kinderen en gezinnen die al jaren wachten op erkenning van een werkelijkheid die voor iedereen zichtbaar is. Namelijk dat Nederland hun thuis is.

Dat deze kinderen hier geworteld zijn. Dat hun toekomst hier ligt. Aan de politici die vandaag deze kaarten ontvangen wil ik daarom het volgende zeggen: Luister naar deze 120.000 stemmen. Luister naar de kinderen. Niet alleen met uw hoofd, maar ook met uw hart. U kent de feiten. U kent de rapporten. U kent de gevolgen. De vraag is niet langer wat wij weten. De vraag is wat u met die kennis gaat doen. U heeft de macht om een keuze te maken. U heeft de mogelijkheid om kinderen perspectief te geven in plaats van onzekerheid. U kunt ervoor kiezen om beleid te maken dat kinderen beschermt in plaats van beschadigt. U kunt ervoor kiezen om te erkennen wat iedereen al ziet: Dat gewortelde kinderen hier thuishoren. Dat Nederland hun thuis is. Dat een kind niet minder kind wordt omdat het geen verblijfsvergunning heeft.

En aan alle kinderen die vandaag luisteren, wil ik nog één ding zeggen. Jullie zijn niet vergeten. Wij zien jullie. Wij horen jullie. Wij kennen jullie namen. Maar nog belangrijker: wij kennen jullie verhalen. En wij zullen die verhalen blijven vertellen. Net zolang totdat geen enkel kind meer hoeft te vrezen voor uitzetting uit het enige thuis dat het kent. Net zolang totdat geen enkel kind meer wakker hoeft te worden met de angst dat er vroeg in de ochtend op de deur wordt geklopt. Net zolang totdat menselijkheid zwaarder weegt dan papier. Net zolang totdat rechtvaardigheid niet langer een belofte is, maar werkelijkheid.

Dank jullie wel.

Foto-credits: ANP Connect/Bart Maat