Als sinds 21 november 2024 is er in onze kerk dag en nacht een kerkdienst. Inmiddels zijn dat bijna 700 dagen. We doen het voor het gezin Babayants, en voor de ruim 420 gewortelde kinderen in Nederland die in dezelfde situatie zitten.
Deze week presenteerde minister Van den Brink de Wet strafbaarstelling terugkeerfrustreerders. Een afgewezen asielzoeker die zijn vertrek ontwijkt of belemmert, kan straks zes maanden de cel in. In een radio-interview werd hem gevraagd of dat ook voor kerkasiel geldt. Hij wilde er niet op ingaan.
Daarom zeggen wij het zelf. Wij frustreren geen terugkeer. Wij beschermen kinderen, omdat de overheid dat nalaat.
Wat zegt de nieuwe wet?
De wet maakt het strafbaar als een volwassene zonder verblijfsvergunning de voorbereiding van zijn vertrek “ontwijkt of belemmert”. Daarbij moet het terugkeerbesluit daardoor niet kunnen worden uitgevoerd. De straf is maximaal zes maanden cel of een geldboete.
Helpers vallen er uitdrukkelijk buiten. Wie meedoet aan de dienst, preekt, speelt, zingt of een nachtdienst draait, is niet strafbaar. Ook kinderen vallen buiten de wet.
Hun ouders niet. Het kabinet schrijft zelf dat vervolging van ouders met minderjarige kinderen “niet uitgesloten” is. Het voorstel ligt nu in internetconsultatie; volgens de minister gaat het niet eerder dan in 2027 in.
Frustreren wij terugkeer?
Nee. De toelichting bij de wet noemt zelf wat frustreren is: papieren vernietigen, een valse naam opgeven, op de ambassade zeggen dat je niet terug wilt. Dat is iets anders dan wat hier gebeurt.
Het gezin Babayants verstopt zich niet. Iedereen weet wie ze zijn en waar ze zijn: in een kerk waar dag en nacht mensen binnenlopen, waar politici van verschillende partijen op bezoek komen.
Een kerkasiel is geen onderduikadres. Het is een openbare kerkdienst met één vraag aan de overheid: kijk opnieuw naar het belang van deze kinderen.
Waarom een kerkasiel?
Na het kerkasiel in de Haagse Bethelkapel, van oktober 2018 tot februari 2019, kregen ruim 600 gewortelde kinderen een verblijfsvergunning. Het kabinet beloofde toen dat procedures voortaan korter dan vijf jaar zouden duren. Die belofte is niet nagekomen.
Het gezin Babayants komt uit Oezbekistan en woont al bijna veertien jaar in Nederland. Twee van de vier kinderen zijn hier geboren. Zij kennen geen ander land.
Hoogleraar Erik Scherder en ruim veertig deskundigen wijzen erop dat langdurige onzekerheid kinderen schaadt. Chronische stress tast hun ontwikkeling aan. Dat is geen gevoel, dat is onderzoek.
Wat doet de overheid met het belang van het kind?
Op 1 juli 2026 oordeelde de Raad van State dat de minister het belang van het kind zwaarder moet laten wegen in kinderpardonzaken. Het kabinet hield daarna voet bij stuk. Voor het gezin Babayants kwam er geen uitzondering.
In de toelichting bij de nieuwe wet staat dat het belang van het kind “niet het enige belang” is dat de overheid dient. Ook staat er dat de sleutel om onzekerheid te vermijden “deels ook bij de ouders” ligt.
In hetzelfde pakket verdwijnt de dwangsom die een rechter de overheid kon opleggen als de IND te laat besliste. Wie op de overheid wacht, staat straks met lege handen. Wie zelf vertraagt, riskeert de cel.
Dat is de keuze waar de overheid ons voor zet. Als het belang van het kind niet zwaar genoeg weegt in Den Haag, laten wij het zwaar wegen in Kampen.
Waarom we doorgaan
Niemand houdt bijna 700 dagen een kerkdienst vol om een procedure te rekken. Ruim 2.000 vrijwilligers en honderden predikanten doen dit omdat kinderen recht hebben op een zorgvuldige afweging.
Ze staan er niet alleen voor. In april luidden 839 kerken vijf minuten de klokken voor de gewortelde kinderen. In juni gingen 120.000 handgeschreven kaarten naar de Tweede Kamer.
Het gaat ons om kinderen die hier zijn opgegroeid, die hier naar school gaan en die geen ander thuis kennen. Zolang de overheid hun belang niet serieus neemt, gaat de dienst door.
